با خوانندگان: پارک های علم و فناوری

نویسنده :حنیف
تاریخ:سه شنبه 31 تیر 1393-09:13 ب.ظ

مقدمه: پارک های علم و فناوری با هدف حمایت از شرکت های نوپا تاسیس شده اند. متن زیر را یکی از خوانندگان در مورد تجربیاتش از پارک های علم و فناوری نوشته و در آن به مشکلاتی که در کار این پارک ها وجود دارد اشاره کرده اند.

در کشور برخی ارگانها به نام اداره و سازمان وجود دارد. این جور جاها یک ساختمان با فضای سبز است که در آن افرادی در پستهای مختلف مشغول کارند. در چند دهه ی اخیر یک نوع ارگان به کشور اضافه شده که پارک علم و فناوری نام دارد. اینها یک پارک با تاب و سرسره نیستند. دقیقا یک ساختمان با حداقل یک فضای سبز هستند. در این پارکها هم افرادی در پستهای اداری مثل هر اداره ی دیگری مشغول به کارند. هدف از تاسیس این پارکها، جذب نیروی علمی کشور و کمک به آنها در تجاری سازی علم آنهاست. از این رو یک بخش جدید علاوه بر بخشهای معمول ادارات مثل دبیرخانه، حراست، امور مالی، امور حقوقی و غیره وجود دارد و آن هم واحد جذب است.

ین پارکها در هر استانی وجود دارند. برخی شان بیشتر و برخی شان کمتر از زمان تاسیسشان میگذرد. مثلا پارک علم و فناوری استان اصفهان از اولین پارکهای تاسیس شده در کشور است. مراجعه کنندگان به این پارکها کسانی هستند که علم بدانند. از هر رشته ای باشد ارزشمند است، برق، مکانیک، کشاورزی، رباتیک، پزشکی و غیره. این افراد از گروههای مختلف در جامعه هستند.

مثلا ممکن است کسی یا کسانی یک چیز جدید اختراع کنند. مثلا یک دستگاه جدید که به درد مردم و جامعه بخورد. اما فرصت و امکانات تجاری سازی آن را ندارند و یا افرادی که می توانند از دانش خود پول و سرمایه تولید کنند بدون اینکه چیزی اختراع کنند. مثلا کلاسهای علمی برگزار کنند. در هر صورت مراجعه کنندگان به این پارکها برای حمایت شدن باید در چیزی که ارایه میکنند متخصص باشند و دانش کافی داشته باشند. این مراجعه کنندگان می توانند از اساتید دانشگاهی، مراکز تحقیقاتی یا نیروی جوان باشند که نوآوری دارند. این افراد برای حمایت شدن به پارکهای علم و فناوری مراجعه می کنند و طبق ضوابط آنجا یک شرکت تاسیس می کنند. ثبت این شرکتها حداقل یک سال زمان می برد و می تواند کاملا خصوصی یا نیمه دولتی باشد فقط امتیازات آنها فرق می کند. برای تاسیس یک شرکت دردسرهای زیادی وجود دارد.کلی دفاعیه از طرح و اساسنامه نیاز است تا مسئولین توجیه بشوند که این شرکت با اهدافی که دارد میتواند از علم خود پول تولید کند.بعد از ثبت شرکت که به راحتی انجام نمیشود، آن شرکت به نام هسته فناور در پارک علم و فناوری مستقر میشود. پارک به این هسته فناور یک اتاق میدهد که البته اجاره آنرا میگیرد. برق و آب و تلفن و گاز هم میدهد اما پولش را میگیرد. اما از بیرون اندکی کمتر است.در پارک برای شرکتها هیچ چیز مجانی نیست.

اختصاص این امکانات به هسته های فناور به راحتی نیست یعنی یک اتاق خالی میدن حالا بدو دنبال مسئولین که برای شرکت میز و کامپیوتر بخرند و سایر امکانات رو بدن. یعنی قرارداد شرکت با زمان شروع به کار شرکت میتونه چند ماه طول بکشه که به خاطر کاغذ بازی های اداری و پشت گوش انداختنهای مسئولینه.این حرفها در فضای اداری شاید طبیعی باشه اما وقتی فکر کنیند که اساتیدی بعد از کلی دردسر شرکت خود را به ثبت میرسانند و سهامی خاص هستند و حالا دوباره درگیر کاغذبازی اداری میشوند، خیلی درد داره. از زمان اولین قرارداد ، شرکت باید ظرف 6 ماه از دانش خود طبق هدفی که ارایه کرده پول در بیاورد. البته چون پارک به آنها امکانات داده باید بخشی رو به پارک تقدیم کند.

اگر شرکت بتواند به تعهدی که داده عمل کند پس از 6 ماه که دفاعیه دارد، امتیاز لازم رو کسب میکند و وارد قرارداد دوم میشه. متاسفانه به خاطر بی کفایتی مسئولین ، این جلسه های دفاعیه برگزار نمی شود یا خیلی دیر برگزار می شود. پس امتیاز گرفتن و درخواست هسته فناوری برای تبدیل به شرکت دانش بنیان به تعویق می افتد.

تنها حسنی که وجود داره و افراد علمی این کشور را به پارکها برای تشکیل شرکت دانش بنیان می کشاند آن است که مسئولین می گویند امکانات و وامهای قوی می دهند. اما حقیقت آن است که امکانات دادن با دق دادن همراه است. وام رو که اصلا حرفش رو نزنید. طبق گفته ی رییس پارک علم و فناوری ما که پول آخرین چیزی هست که شما شرکتها باید از ما بخواهید. حالا نوع حمایتشون دقیقا چیه که من خودمم بعد نزدیک یک سال که یکی از پرسنل شرکتهای اونجا هستم، نفهمیدم.

در یکی از سایتهای دولتی دیدم که از فارغ التحصیلان برای تاسیس این شرکتها دعوت کرده. شما تصور کنید که این شرکتها و حفظشون برای اساتید کشور کاری طاقت فرساست چه برسه فارغ التحصیل بیچاره ای که سردرگم بیکاریه و فکر میکنه این پارک برایش پول در میاره، در حقیقت پارکها با حمایت ظاهری شون و با استفاده از موفقیتهای شرکتهاشون اعتبار میگیرن. این دقیقا حرف رییس پارک استان ماست.

اگه واقعا این شرکتا حمایت بشن تا امتیاز کافی رو کسب کنن و دانش بنیان بشن و دولت هم به تعهدات خودش عمل کنه اون وقت همان می شود که باید بشود. یعنی علم و دانش جنبه ی تولید و عمل و سرمایه سازی پیدا می کند و خیلی ها سر کار میروند و شغل تولید می شود اما تا زمانی که در همان ابتدای کار مسئولین همکاری نکنند هیچ چیزی پیش نمی رود. 

یادم هست اولین باری که مدیرعامل شرکت ما من را به مسئول جذب شرکتها به عنوان نماینده ی شرکت معرفی کرد آن مسئول گفت که خودت باید کشف کنی که اینجا چیکار باید بکنی ما کمکی بهت نمی کنیم. اگر شما آدمی باشید که دلتان به حال کار و علم نسوزه و به حقوق چند هزار تومن قانع باشی هر روز میای توی شرکت و هیچ کاری نمیکنی و بعد می روی. نه خانی آمد نه رفت. یکی می گفت که این افراد میان پارک چرت میزنن و می روند. این یعنی لاپوشانی گذاشتن به معضل بیکاری جامعه.

مطمئن باشید هر شرکت دانش بنیانی که الان می بیند که واسه خودش کسی شده با همت خودش بوده است. آن کسانی که براشون مهم بوده که از علم خودشون در جهت پیشرفت و ارائه و تولید یک نوآوری استفاده کنند لنگ یک اتاق و یک خط تلفن و آب و برق نیستند که آن هم مجانی نیست. یک بار از پارک درخواست فکس داشتیم. بعد از نامه نگاری و انتظار برای جواب گفتند اگر مسئولش بیکار باشد با شرط گرفتن پولش اشکالی نداره، رفتیم دیدیم که مسئولش که همیشه بیکار است ادعا می کند که کار دارد و وقتی برای ما ندارد. بعد پرسیدیم خب میخواهید چقدر هر فکس رو حساب کنید. گفتند اگر بیرون 700 تومن باشه ما 600 تومن حساب میکنیم.




پینوشت:

1- ایده ی اصلی این پارک ها که حمایت از شرکت ها در مرحله ی شروع کارشان است، راه حل مناسبی در وضعیت فعلی صنعت کشور ماست. البته پیاده سازی این حمایت ها نیاز به دقت دارد. مکانیزم صحیح آن است که شرکت ها در هنگام شروع کارشان در این پارک ها حمایت شوند و وقتی که به مرحله ی ثبات و سوددهی رسیدند و توانستند مستقل عمل کنند حمایت های پارک از آن ها قطع شود و برعکس آن ها مسئول کمک به پارک یا سایر شرکت های تازه کار بشوند. به جز بحث کمک در پاگیری این شرکت ها، پارک های علم و فناوری خاصیت دیگری هم دارند و آن این که با تجمیع شرکت ها در کنار یکدیگر محیط مناسبی را برای تعامل شرکت ها، یادگیری از همدیگر و گسترش فرهنگ ریسک پذیری ایجاد می کنند. 

امیدوارم خوانندگانی که در این پارک ها فعالیت می کند، با درک توان این پارک ها در زمینه ی کارآفرینی و کمک به صنعت کشور، همت کنند و در جهت رفع مشکلات مدیریتی این پارک ها تلاش کنند.

2- از مشکلات تحصیل در خارج از کشور آن است که فشار زیادی از طرف دیگران برای ماندن در همان مکان و برنگشتن به ایران وجود دارد. البته این مسأله تا حدی طبیعی است چون ایرانیان اطراف شما در خارج از کشور کسانی هستند که تجربیات موفقی در ایران نداشته اند و تصمیم گرفته اند در ایران نمانند. فشار فرهنگی این مسأله شکننده است و محکم ترین اراده ها را هم سست می کند. این مشکل فرهنگی در میان ایرانیان خارج از کشور باید برطرف شود. یک راهش آن است که نمونه های موفقی که در ایران مانده اند یا به ایران بازگشته اند برای دیگران هم بیان شوند، حالا مثلا در قالب یک سایت یا صفحه ی فیس بوک یا ... 

اخیرا با یکی از دوستان موفق دوران دانشجویی صحبت می کردم، معلوم شد با درآمد حدود 1 میلیون تومان مانده در ایران و در یک گروه مطالعات اقتصادی سعی می کنند که ناکارآمدی های اقتصادی کشور را مثلا در حوزه کشاورزی، گمرک، نظام بانکی و غیره برطرف کنند. چند نمونه از کارهای خوبش را هم توضیح می داد که عملا با این تغییر تا چندین میلیارد تومان از اتلاف سرمایه در کشور جلوگیری شده است. مخصوصا توضیح می داد که کارشان دو مرحله است، یکی اینکه بررسی کنند و راه حلی برای ناکارآمدی یک بخش اقتصادی به دست بیاورند و دوم این که راه بیافتند و آنقدر با مدیریت های کشور سروکله بزنند تا دست آخر راه حلشان به اجرا برسد، که بخش دوم ظاهرا خیلی هم ازشان وقت و انرژی می گیرد. توضیح می داد که چون کارشان بررسی وضعیت اقتصادی کشور است، در ضمن کارشان متوجه فعالیت های اقتصادی پرسودی هم می شوند مثل واردات برنج از هند در یک برهه ی خاص که چشم پوشی از آن ها و پرداختن به اصل کارشان هم سختی دیگر فعالیت هایشان است!

این نمونه آدم ها برای من ستودنی هستند و امید حرکت و تلاش را به انسان می دهند. به نظرم باید فرصتی ایجاد شود مسیر و تجربیات این افراد برای دیگران هم بیان شود.



داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 
عبدالوهاب
پنجشنبه 9 مرداد 1393 03:10 ق.ظ
اون گمنامه مجتبی عربه. میخواسته ریا نشه.
پاسخ حنیف : بله از آدرس ایمیلی که نوشته بود متوجه شدم.
عبدالوهاب
یکشنبه 5 مرداد 1393 08:51 ب.ظ
سلام برادر
استفاده کردیم
به نظرم یکی از مشکلات اینجور طرحها اینه که بلافاصله تو کل کشور راش میندازن و تعداد مثلا پارک علم و فناوریمون میشه 50 تا که گزارش بدن که 50تا پارک زدیم و ... . در حالی که آدمایی که توانایی اداره یک پارک رو هم داشته باشن به زور داریم و مجبور میشیم آدمی که سر در نمیاره بذاریم سر کار یا همون تعداد اندک آدمای فهمیده رو پخش کنیم تو همه پارکا و کلا پارک از خاصیت میفته... به نظرم اداره پارکها (تو همه ابعاد از تشخیص سود ده بودن یه پروژه تا همین سرعت دهی به امور و ...) کار ساده ای نیست
التماس دعا
کی میای ایران؟
پاسخ حنیف : سلام علی آقا،
ممنون از اینکه متن رو خوندی و نظرت رو نوشتی.
به نظرم نکته ی درستی رو اشاره کردین. تخصیص درست منابع وقتی که کمبود بودجه و نیروی انسانی موثر داریم خیلی مهمه. یه پارک فناوری خوب توی تهران یا اصفهان می تونه خودش چرخه ی تبدیل ایده به محصول رو در بقیه ی جاها هم راه بیاندازه.
چهارشنبه 1 مرداد 1393 02:13 ب.ظ
این آدمها که از خود برای رفع معضلات کشور وقت و انرژی میذارند کارشان ستودنی است اما حقیقت اینه که روحشان کم کم از شادابی در میاد بدون اینکه بفهمند چون باید بالاخره مسئولین باهاشون همراهی بکنند تا کار پیش بره. اما به خاطر سیاست بازی ها پول موقعیت مقام و هزار جور مسئله دیگه یک وقت میبینید که این آدمای مفید جامعه رو از میدون به در میکنند.
یک استادی توی سازمان پژوهشهای علمی و صنعتی ایران دارم. ایشون عاشق علم و ترویج اون هستند و از خودشون فوق العاده مایه میذارن. یک بار یک کلاس نرم افزار به صورت غیر حضوری بر
گزار کردند. یعنی تدریس به صورت فیلم ضبط شده ی خودشون بود. نمونه اش رو میشه توی خیلی از سایتهای آموزشی خارجی دید. کلاس خوبی بود و خیلی ازشون انرژی رفت. اگرچه همیشه اظهار رضایتمنیدی میکردند.
بعد از مدتی اطرافیان و روسا باهاش به خاطر پیشرفتهاش بد شدند تا حدی که اتاقشون رو ازشون گرفتند
اما ایشون تنها چیزی که به بالایی ها گفتند این بود که این علم و این راه در قلب من و دانشجویانم هست. شما نمیتونید اینو هم بگیرید.....
پاسخ حنیف : بله ظاهرا بزرگترین سختی کار همینه که شما گفتین. برای همین اگر آدم تصمیم گرفت یه همچین راهی رو بره، باید سعی کنه با افراد دیگه ای که هم فکر و هم راهش هستن در ارتباط باشه.




Admin Logo
themebox Logo



شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic